HISTORIA PEDIATRII POLSKIEJ W LATACH 1919 — 1939

Medycyna » HISTORIA PEDIATRII POLSKIEJ W LATACH 1919 — 1939

Po pierwszej wojnie światowej, już w Polsce niepodległej, tempo rozwoju pediatrii polskiej wybitnie wzrasta. Powstają nowe katedry pediatryczne. W Warszawie w r. 1921 pod kierunkiem profesora Mieczysława Michałowicza, a w rok później w Poznaniu pod kierunkiem profesora Karola Jonschera iw Wilnie pod kierunkiem profesora Wacława Jasińskiego. Na dawniej istniejących katedrach w Krakowie od r. 1907 kierownikiem był prof. Ksawery Lewkowicz, a we Lwowie od r. 1919 prof. Franciszek Groer. Na tym samym poziomie, co kliniki pediatryczne, trzeba traktować i Szpital dla dzieci im. Karola i Marii w Warszawie znajdujący się pod kierownictwem prof. Władysława Szenajcha, jednego z najbliższych uczniów Brudzińskiego. W r. 1936 zmarł prof. Jasiński, a katedrę po nim objął prof. Władysław Bujak.

Tak więc w Polsce w okresie lat 1919—1939 było sześć ośrodków pediatryczno-naukowych, w których odbywało się intensywne kształcenie młodych adeptów pediatrii, wrzała praca naukowa, a liczba usług świadczona na rzecz ludności wynosiła setki tysięcy. Pediatrzy byli zorganizowani w ramach Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, które powstało w 1918 r. Założycielami jego między innymi byli: Ludwik Anders, Józef Brudziński, Władysław Szenajch. Organem Towarzystwa była Pediatria Polska (rok założenia 1921) stanowiąca dalszy ciąg Przeglądu Pediatrycznego. Towarzystwo ma kilka oddziałów terenowych, organizuje okresowe zjazdy krajowe pediatrów polskich, a oddziały jego — posiedzenia terenowe.