Józef Brudziński

Medycyna » Józef Brudziński

Józef Brudziński urodził się w 1874 r., zmarł w 1917 f żył wiec zaledwie 43 lata). Studia lekarskie rozpoczął w Dorpacie, a skończył w Moskwie w 1897 r. W latach 1898—1900 Brudziński studiuje pediatrię w Krakowie w klinice prof. Jakubowskiego, w Gracu u prof. Eschericha, w Paryżu u profesorów: Granchera, Marfana, Hutinela. Po powrocie do Warszawy pracuje w Domu Wychowawczym im. ks. Boduena na oddziale L. Andersa.

W 1903 r. przyjmuje propozycję objęcia kierownictwa projektowanego szpitala dla dzieci w Łodzi. W związku z tym udaje się za granicę dla przestudiowania zagadnienia budownictwa szpitali dziecięcych i administrowania nimi. Szpital budowany według wskazówek Brudzińskiego został ukończony w r. 1905. Organizacja szpitala stanęła na najwyższym poziomie. Zasługi Brudzińskiego były tym większe, że organizował on szpital łódzki od postaw, tj. od szkolenia lekarzy, pielęgniarek, instruowania personelu administracyjnego. Szpital stał się ośrodkiem naukowo-badawczym, wokół którego gromadzili się wszyscy pediatrzy łódzcy. W wyniku tego w 1908 r. z inicjatywy Brudzińskiego powstaje w Łodzi pierwsza na ziemiach polskich Sekcja Pediatryczna, w ramach Towarzystwa Lekarskiego. W dwa lata później taka sama sekcja powstaje w Warszawie, a w kilka lat — Polskie Towarzystwo Pediatryczne, które zrzeszyło wszystkich pediatrów polskich.

W7 1910 r. Brudziński wraca do Warszawy i przystępuje do budowy szpitala dla dzieci im. Karola i Marii. Szpital otwarty został w roku 1913. Wybudowany według koncepcji Brudzińskiego, był jednym z najładniejszych szpitali dziecięcych w Europie. Kierownictwo szpitala aż do r. 1915 pozostaje w Jego ręku. Było ono na najwyższym poziomie. Szpital stał się prężnym ośrodkiem pracy naukowo-badawczej i nieoficjalną uniwersytecką kliniką dziecięcą.

Talent Brudzińskiego w zakresie budownictwa szpitali dziecięcych docenił Drugi Międzynarodowy Zjazd Pediatrów w Brukseli, zlecając Mu referat główny na temat „Struktura szpitali dziecięcych a profilaktyka chorób zakaźnych".

Przez cały prawie czas działalności lekarskiej Brudziński pracował naukowo. Jego dorobek wynosi 56 pozycji. Nie przemijającą sławę przyniosły Brudzińskiemu prace nad symptomatologią zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u dzieci. Objawy przez Niego opisane zostały uznane przez ogół pediatrów i nie ma chyba podręcznika pediatrii, w którym nie przytaczano by w związku z tym Jego nazwiska.

Z Brudzińskim pracował naukowo cały zespół zgromadzonych koło Niego lekarzy. Materiał szpitalny był opracowany naukowo, współpracownicy dzielili się swoimi spostrzeżeniami na posiedzeniach naukowych, powstawały prace naukowe, utrwalały się kontakty zagraniczne. Dużą zasługą Brudzińskiego było, że na Pierwszym Międzynarodowym Zjeździe Pediatrów w Paryżu w 1912 r. została wyłoniona Sekcja Polska, mimo że w owym czasie nie mieliśmy własnej państwowości.

W roku 1915 Brudziński został powołany do zorganizowania powstającego Uniwersytetu Warszawskiego. Kontakt Brudzińskiego ze szpitalem rozluźnił się. W 1917 roku Brudziński zmarł. Polska pediatria straciła w nim wspaniałego pediatrę, wielkiego znawcę szpitalnictwa dziecięcego, nieprzeciętnej miary badacza naukowego, idealnego nauczyciela i niezrównanego organizatora. Na Jakubowskim, Raczyńskim, Kamieńskim, Brudzińskim i ośrodkach pediatrycznych przez nich reprezentowanych kończy się właściwie okres pediatrii polskiej w latach niewoli.