ODWODNIENIE

Medycyna » ODWODNIENIE

Niemowlęta mają wprawdzie większą procentowo zawartość wody w stosunku do masy ciała niż osobnicy dorośli, jednak pod względem czynnościowym są one w wodę ubogie. Zależy to od szybszej przemiany wodnej w 1 roku życia. Zapotrzebowanie wodne w tym wieku, wynoszące przeciętnie 150 ml/kg wagi (w I kwartale nawet 200 ml/kg), jest wyższe niż w jakimkolwiek innym okresie życia. Ilość płynów przyjętych (i wydalonych) w ciągu doby stanowi znacznie większy °/o objętości płynów ustrojowych niż u osobników dorosłych lub u dzieci starszych. Dlatego nieprzyjmowanie należnych ilości płynów lub nadmierna ich utrata powoduje u niemowląt odwodnienie znacznie cięższe i znacznie szybciej, niż to ma miejsce w innych okresach życia. Przyczynia się do tego ograniczona zdolność zagęszczania moczu u niemowląt.

Chociaż więc z problemem odwodnienia styka się lekarz u pacjentów w różnym wieku, to w klinice niemowlęcej jest to problem niemal codzienny i chociaż lekarz pediatra styka się w swojej praktyce z różnymi postaciami zaburzeń gospodarki elektrolitowo-wodnej, to jednak odwodnienie jest tym zaburzeniem, z którym ma on do czynienia najczęściej.

Odwodnienie (dehydratacja) w ścisłym tego słowa znaczeniu oznacza stan będący skutkiem utraty wody przez ustrój. W praktyce klinicznej izolowana utrata wody należy do rzadkości. Przeważnie niedobór dotyczy zarówno wody, jak i elektrolitów. Jeżeli straty wody i elektrolitów zachodzą w takim samym stosunku, w jakim znajdują się one w płynie zewnątrzkomórkowym, odwodnienie jest izotoniczne