Osmolalność płynu zewnątrzkomórkowego człowieka

Medycyna » Osmolalność płynu zewnątrzkomórkowego człowieka

Osmolalność płynu zewnątrzkomórkowego człowieka wynosi około 300 mOsm/ /kg wody i zależy od podaży i wydalania wody. Spożycie wody powoduje wydalanie moczu hipotonicznego, co szybko przywraca izotonię. Kiedy osmolalność płynu zewnątrzkomórkowego wzrasta, na skutek strat wody, skąpomocz zapobiega dalszym stratom wody, a wydalanie moczu hipertonicznego pozwala na wydalanie składników osmotycznie czynnych bez równoważnej ilości wody.

W regulacji osmolalności płynu zewnątrzkomórkowego zasadniczą rolę odgrywa hormon antydiuretyczny. W stanach hiperosmii spowodowanych stratami wody zostaje on wydzielony na skutek podrażnienia osmoreceptorów znajdujących się w zasięgu tętnicy szyjnej wewnętrznej. Dzięki swojemu wpływowi na nerki, polegającemu na zwiększeniu przepuszczalności dystalnej części nefronu dla wody, zmniejszeniu przepływu krwi przez rdzeń nerki i wg niektórych autorów zwiększeniu resorpcji sodu w ramieniu wstępującym pętli Henlego, powoduje on wydzielanie maksymalnie zagęszczonego moczu, a więc moczu, w którym maksymalna ilość składników osmotycznie czynnych wydalona zostaje w minimalnej ilości wody. Mechanizm ten zmniejsza nadmierną osmolalność płynu zewnątrzkomórkowego. Całkowita izotonia pozostaje przywrócona dzięki uczuciu pragnienia i wynikającemu stąd spożyciu wody.