REGULACJA STĘŻENIA JONÓW WODOROWYCH

Medycyna » REGULACJA STĘŻENIA JONÓW WODOROWYCH

W warunkach prawidłowych pH osocza waha się wT granicach 7,35—7,45. Granice, w (których życie jest jeszcze możliwe, wynoszą od 7,0 do 7,8. W regulacji równowagi kwasowo-zasadowej biorą udział układy buforowe, które zobojętniają kwasy i zasady powstałe w wyniku procesów przemiany materii i doprowadzone z zewnątrz.

W przebiegu procesów przemiany materii powstają w ustroju jony wodorowe, częściowo jako potencjalny jon wodorowy — CO,, który może być wydalony przez płuca, częściowo jako nielotny jon wodorowy kwasów organicznych i nieorganicznych, który może być wydalony tylko przez nerki pod postacią jonów amonowych i kwaśności miareczkowej.

Przez nerki wydalane są również zasadowe produkty przemiany materii. Rola nerek polega na regulacji stężenia dwuwęglanów w płynach ustrojowych. Stężenie jonów wodorowych, może być wyrażone w wartościach bezwzględnych i jako logarytm dziesiętny: K jest stałą dysocjacji słabego kwasu. Im kwas jest silniejszy, tym większy jest stosunek jonów do niezdysocjowanych cząstek i tym wyższa jest wartość K. Ponieważ wartości stałej dysocjacji są bardzo niskie, wyraża się je, na ogół, jako ujemny logarytm dziesiętny i oznacza symbolem pK: pH roztworu zawierającego słaby kwas lub słabą zasadę i ich sól zależy od stosunku, w jakim znajduje się sól do kwasu lub zasady. Zgodnie z „efektem wspólnego jonu" (jonizacja słabego kwasu lub słabej zasady zmniejsza się przez dodanie związku, który dysocjuje wspólny jon