Stosunek poradni do chorego

Medycyna » Stosunek poradni do chorego

Stosunek poradni do chorego powinien być czynny. W instrukcjach Min. Zdr. i Op. Społ. jest mowa o czynnym poradnictwie. Lekarz poradni ma obowiązek udzielić choremu najwłaściwszej i najskuteczniejszej pomocy, zabezpieczając mu tyle porad, ile stan jego wymaga, w domu lub w poradni.

W pracy swej poradnia lecznicza nie tylko leczy, ale i stosuje opiekę zapobiegawczą. Niedopuszczalną jest rzeczą, żeby chory przychodzący do poradni zarażał się od innych chorych przebywających w tym czasie w poradni lub sam stawał się źródłem infekcji. Stąd wynika konieczność przechodzenia każdego dziecka przez tak zwany filtr i jak najszerszego wizytowania dzieci zakaźnie chorych przez lekarza poradni w domu.

Gdy u dziecka stwierdzono chorobę zakaźną, muszą być o tym natychmiast powiadomione wszystkie zainteresowane instytucje (żłobek, przedszkole, szkoła), w których przebywało chore dziecko lub przebywa jego rodzeństwo i oczywiście stacja sanitarno-epidemiologiczna, która z urzędu nadzoruje każdą akcję przeciwepidemiczną. W stosunku do chorych na gruźlicę i dzieci ze stycznością z gruźlicą obowiązuje jak najściślejsza współpraca z poradnią przeciwgruźliczą. Dzieci chore na gruźlicę leczą się w poradni przeciwgruźliczej.

W odniesieniu do dzieci uczęszczających do przedszkoli, a zwłaszcza dzieci szkolnych, gros opieki profilaktycznej przypada na tzw. szkolną służbę zdrowia. W przedszkolu i szkole dziecko kontynuuje „naukę" czystości i nawyków higienicznych. Tu wykonuje się obowiązujące w tym wieku szczepienia. Okresowe badania dzieci przedszkolnych i szkolnych pozwalają wykryć wśród nich te, które mają zaburzenia w rozwoju fizycznym i psychicznym, jak również chore przewlekle i zorganizować dla nich opiekę zdrowotną specjalistyczną. Przedszkola i szkoły są również terenem, gdzie coraz lepiej i pełniej organizowana jest systematyczna opieka nad uzębieniem dzieci. Sprawują ją szkolne i międzyszkolne gabinety 1ekarsko-dentystyczne i poradnie ortodontyczne.

Pomoc doraźną, chorym dzieciom zapewniają placówki pogotowia ratunkowego. Pomoc specjalistyczną dla dzieci organizują przychodnie specjalistyczne stopnia wojewódzkiego. Są to: przychodnie przeciwgruźlicze, reumatologiczne, skórno-wenerologiczne, zdrowia psychicznego, ortopedyczne, okulistyczne i inne. Odpowiednie poradnie specjalistyczne dziecięce udzielają potrzebnej pomocy w wojewódzkich lub powiatowych, a niekiedy nawet w rejonowych przychodniach. Poradnie specjalistyczne czynne przy klinikach i szpitalach dziecięcych odgrywają niepoślednią rolę w organizacji pomocy specjalistycznej dla dzieci. Do poradni specjalistycznej dzieci są kierowane przez poradnie dziecięce.

Poradnia dziecięca obsługuje dziecko miejskie. Dzieciom na wsi ochronę zdrowia zapewniają ośrodki zdrowia. Obowiązki ośrodka zdrowia w zakresie opieki zdrowotnej nad dzieckiem na wsi są podobne do tych, które wykonuje poradnia dziecięca w mieście. Ośrodek zdrowia realizuje opiekę nad dzieckiem w ścisłej współpracy z placówkami szkolnej służby zdrowia, punktami felczerskimi położniczymi, pielęgniarskimi, jakie znajdują się na terenie objętym działalnością ośrodka. W szerzeniu zaś oświaty sanitarnej będą bardzo pomocne ośrodkowi zdrowia organizacje społeczne, jak: koła gospodyń wiejskich, koła PCK, Związek Młodzieży Wiejskiej i inne, oraz nauczycielstwo. Niestety liczba ośrodków zdrowia jest jeszcze za mała, a wobec tego ochrona zdrowia dziecka wiejskiego, mimo że stale się poprawia, jest jeszcze niedostateczna.

Wśród świadczeń profilaktycznych, jakie otrzymuje wychowanek poradni dziecięcej czy ośrodka zdrowia, bardzo ważną pozycję stanowią szczepienia. Przy przeprowadzaniu szczepień w lecznictwie otwartym współdziałają z poradniami profilaktycznymi i ośrodkami zdrowia poradnie przeciwgruźlicze i placówki szkolnej służby zdrowia, a w instytucjach opiekuńczych żłobki i domy małego dziecka. Pierwsze szczepienie przeciwgruźlicze noworodka przeprowadzają te instytucje, pod których opieką on się znajduje.

Wszystkie obowiązujące szczepienia są wykonywane u dzieci wg pewnego planu, ujętego w formie kalendarza szczepień (podany jest we wstępie rozdziału o chorobach zakaźnych).

Dotąd była mowa o opiece nad dzieckiem w lecznictwie otwartym. Drugi pion tej opieki to lecznictwo zamknięte. Wykonują je s z p i- tale dziecięce różnych typów, prewentoria i sanatoria. Te ostatnie są przeznaczone dla przewlekle chorych. W Polsce mamy sanatoria dla dzieci z chorobami laryngologicznymi, z chorobą reumatyczną, dychawicą oskrzelową, dla dzieci kalekich i inne. Sanatoria są ściśle powiązane z przychodniami specjalistycznymi i ze szpitalami dziecięcymi. W sanatoriach dużą rolę odgrywa leczenie rehabilitacyjne.