Teoria Starlinga

Medycyna » Teoria Starlinga

Krew wpływa do naczyń włosowatych pod ciśnieniem 40—45 mm Hg. Ciśnienie to warunkuje zarówno przepływ krwi przez układ naczyń włosowatych i żylnych z powrotem do serca, jak i filtrację płynu przez ścianę naczyń włosowatych do tkanki śródmiąższowej. Przechodzeniu wody przez naczynia włosowate przeciwstawia się ciśnienie osmotyczne białek osocza wynoszące 25—30 mm Hg i ciśnienie tkanek otaczających wynoszące 2—5 mm Hg. Suma tych sił na tętniczym końcu naczynia włosowatego składa się na efektywne ciśnienie filtracyjne wynoszące 10—15 mm Hg. To ciśnienie stanowi o przechodzeniu wody poza sieć naczyniową. Na żylnym końcu naczynia włosowatego ciśnienie hydrostatyczne wynosi 10—15 mm Hg. Ponieważ ciśnienie osmotyczne i ciśnienie tkanek otaczających pozostają bez zmian, to suma ich przewyższa o 10—15 mm Hg ciśnienie hydrostatyczne, skutkiem czego woda powraca do światła naczyń. Według Starlinga płyn jest przesączany na tętniczym końcu naczynia włosowatego, krąży w tkance śródmiąższowej i powraca do naczynia włosowatego w jego końcu żylnym (ryc. 19).