ZATRUCIE WODNE

Medycyna » ZATRUCIE WODNE

Zatrucie wodne powstaje na skutek podaży wody przekraczającej zdolność wydalniczą nerek. Najczęściej występuje ono u niemowląt w I kwartale życia, które wykazują ograniczenie zdolności wydalania wody oraz w chorobach nerek przebiegających ze skąpomoczem (ostre kłębkowe zapalenie nerek, ostra niewydolność nerek) i w niewydolności kory nadnerczy. Jeżeli podaż wody przekracza możliwość wydalania jej przez nerki, dochodzi do hipotonii płynu zewnątrzkomórkowego i przesunięcia jego części do komórek.

Przewodnienie komórek ośrodkowego układu nerwowego jest przyczyną o b- j a w ó w klinicznych zatrucia wodnego, takich jak niepokój, ból głowy, drżenie mięśniowe, ataksja, drgawki, nudności, wymioty i śpiączka. Zapobieganie zatruciu wodnemu polega na podawaniu właściwych ilości wody w chorobach nerek przebiegających ze skąpomoczem (15 ml/kg wagi ciała + ilość odpowiadająca diurezie z dnia poprzedniego). Leczenie polega na przerwaniu podaży wody i dożylnym podaniu 3% roztworu chlorku sodowego w ilości 5—6 ml/kg wagi ciała.